Tag: Peter J. Leithart

Literatura, Sakramenty

Dlaczego ewangelikałowie nie potrafią pisać; Peter J. Leithart

Dlaczego ewangelikałowie nie potrafią pisać; Peter J. Leithart

To wina Marburga.

W 1529 roku w Marburgu próbowano pogodzić zwolenników Lutra i Zwingliego. Chodziło o obecność ciała i krwi Chrystusa w chlebie i winie. Niewiele brakowało, a spotkanie zakończyłoby się sukcesem. Ku zdumieniu Lutra zwolennicy Zwingliego przystali na 14 z 15 jego postulatów, a nawet zgodzili się z większością tego, co zawierał 15. Zgoda była na wyciągnięcie ręki, a 15. artykuł kończyły pokojowo brzmiące słowa: „Choć obecnie nie zgadzamy się co do obecności prawdziwego ciała i krwi Chrystusa w chlebie i winie, to jednak w zgodzie z sumieniem każda ze stron winna okazać drugiej chrześcijańską miłość”. Wszakże po powrocie do domu zwinglianie nadal boczyli się na Luteran, a luteranie na zwinglian, Luter zaś doszedł do wniosku, że Zwingli nie był do końca szczery, kiedy podpisywał ugodę. Rok później w Augsburgu oba stronnictwa opowiedziały się za własnym wyznaniem wiary. Czytaj dalej...

Czytaj dalej...
Duch Święty, Praca, ST - Księga Wyjścia

Nowi Adamowie; Peter Leithart

Nowi Adamowie; Peter Leithart

Szósta z siedmiu mów o Przybytku (Wj 31,1-11) dotyczy nowego Adama, Besalela i jego pomocnika, Oholiaba. Besalel, syn „Mojego Światła” (takie jest znaczenie imienia jego ojca, Uriego) z królewskiego rodu Judy, to pierwszy człowiek w Biblii, o którym czytamy, że został napełniony Duchem Świętym (Wj 31,3; por. Rdz 41,38; Wj 28,3). W Starym Testamencie większość z tych, którzy zostali napełnieni lub przyobleczeni w Ducha, to wojownicy lub królowie (por. Pwt 34,9); na niektórych Duch przychodził jako Duch zniszczenia. Duch zstąpił na Besalela i jego pomocników jako Duch twórczego projektowania i budowania. Czytaj dalej...

Czytaj dalej...
Hermeneutyka, Szekspir

Wąż nosi dziś koronę – typologiczne czytanie Hamleta; Peter J. Leithart

Wąż nosi dziś koronę – typologiczne czytanie Hamleta; Peter J. Leithart

Powieść Kazuo Ishiguro pt. Okruchy dnia [polskie wyd. Kraków 1993] opowiada historię pana Stevensa, który przez wiele lat pracował jako kamerdyner w Darlington Hall. Przez jeden tydzień 1956 roku odwiedza byłą gosposię z Darlington Hall, pannę Kenton, a obecnie panią Benn. Po latach, kiedy niewiele o sobie słyszeli, pani Benn posyła panu Stevensowi wiadomość, że zostawiła (znów!) męża, z czego Stevens konkluduje, że byłaby zainteresowana swą poprzednią pracą. Podróżując tak do nadmorskiego miasta Weymouth, Stevens rozmyśla o latach służby dla Lorda Darlingtona, o znaczeniu godności i wielkości, i o swoich dwuznacznych relacjach z panną Kenton. Stenevs jest tak bardzo oddany pracy i obowiązkowi, że odrzuca miłość i ignoruje naiwną słabość swego pracodawcy do nazistów. Czytaj dalej...

Czytaj dalej...
Jane Austen, Literatura

Jane Austen – teolog publiczny; Peter J. Leithart

Jane Austen – teolog publiczny; Peter J. Leithart

Na pierwszy rzut oka Jane Austen nie ma w sobie nic z publicznego teologa – nie wydaje się interesować sprawami publicznymi ani teologią.

Jeśli chodzi o teologię, Austen rzadko podejmuje wprost związane z nią tematy w swoich powieściach. Nawet w prywatnej korespondencji – przynajmniej w tych listach, które przetrwały niszczycielskie działania jej siostry – nieczęsto wypowiada się o religii. Przez całe życie była członkiem kościoła anglikańskiego, a jej ojciec i dwaj bracia służyli w nim jako duchowni. Wszystko wskazuje na to, iż była chrześcijanką, która jednak okazywała typowo anglikańską małomówność w sprawach religii, a także brak zainteresowania zawiłościami teologicznych sporów. Czytaj dalej...

Czytaj dalej...
Adwent, NT - Ew. Mateusza

Topór Adwentu; Peter J. Leithart

Topór Adwentu; Peter J. Leithart

„Pokutujcie, bo bliskie jest Królestwo Niebieskie” – nakazuje Jan Chrzciciel w tradycyjnym czytaniu adwentowym (Mt 3). Brzmi to jak groźba i rzeczywiście nią jest. Następnie Jan wzywa faryzeuszy i saduceuszy, aby wydali owoc pokuty lub stawili czoła konsekwencjom: „Topór jest już położony do pnia drzewa”, gotowy zamienić „każde drzewo, które nie rodzi owoców” w rozpałkę dla nienasyconego ognia. Czytaj dalej...

Czytaj dalej...